Heftige week! (Deel 1)

Wat een week! Nooit gedacht dat ik zou eindigen in het ziekenhuis tijdens deze corona tijden...
Het begon eigenlijk al rond de eerste week van de quarantaine.
Koorts, uit het niets...
Ik probeerde gewoon door te gaan, het koortsig gevoel wat te negeren.
Dat ging moeilijker en moeilijker na een week.
Eerst dachten we dat het lag aan de nieuwe pijnmedicatie die ik gestart was, maar na een telefoongesprek met de huisarts bleek dat dat niet kon.
Ik moest bloed laten trekken, gewoon om eens te checken.
Witte bloedcellen (de vechtertjes dus ;) ) waren verhoogd en ijzer heel laag.
Een virale of bacteriële infectie.
Toen kreeg ik nog diarree daarbij, de huisarts wou daar een staal van om te laten checken in het labo.
Ik vroeg om dan direct nog eens mijn calprotectine te meten, omdat dat in december ook wat verhoogd was (490).
Dat moet normaal gezien onder de 50 zitten.
Nu was het boven de 3000...
Ongerust telefoontje van de huisarts, we moesten de prof in Leuven bellen.(di 31/3)
Die was eerst niet bereikbaar, maar opeens belde die om 19u die avond.
We moesten direct naar de spoed gaan in Dendermonde voor een Corona test...
Mijn hart stopte even. Corona? Ik had toch geen ademhalingsproblemen?
De prof zei dat ze nu meer gevallen zagen van Corona patiënten die eerst maagdarm klachten hebben.
Of waarbij hun longen al serieus waren aangetast zonder het zelf te beseffen.
Shit. Dit kon toch echt niet aan het gebeuren zijn?
Ik begon te panikeren... mijn mama ook.
We hadden geen auto om naar de spoed te gaan, want mijn papa was gaan werken daarmee.
Wat nu? De buren bellen? En dan hun auto besmetten?
Papa bereikt en hij is afgekomen van zijn werk. We moesten dus een uurtje wachten daarop.
Ondertussen gebeld met een goede vriendin, daar kon ik wat tegen stressen en even mijn gedachten verzetten...
Dan was het zo ver. Op naar de spoed.
De prof had al gebeld met de spoedarts om de situatie uit te leggen.
Ik moest daar normaal maar een kwartiertje zijn voor enkel de test zelf.
Dat wouden ze daar niet. Alle testen moesten gewoon gebeuren.
2 uur daar in een bedje gelegen, terwijl ondertussen de ene test na de andere gebeurde...
Ik was zo bang. Ze waren daar wel voorzichtig en goed voorbereid, maar zo tussen die zieke mensen liggen, vond ik echt heel lastig.
De testen waren ook helemaal niet leuk.
Bloedgas laten prikken is heel pijnlijk, de effectieve Corona test is ook allesbehalve aangenaam (zeker als je al een sonde en een bridle hebt...).
Mijn bloed was ok, hetzelfde als bij de huisarts.
In mijn bloedgas zagen ze dat ik aan het hyperventileren was, hoe zou dat nu komen? ;)
Maar de longfoto was goed! Oef!
De spoedarts van de late shift zei dat ze nog op 1 iets aan het wachten was en dat ik dan naar huis kon. De resultaten van de effectieve test kregen we morgen via de huisarts.
Dan kwam de spoedarts van de nachtshift. Die zei dat alles goed was en dat ze daarom de Corona test niet gingen uitvoeren. Wat? Dat was toch al gebeurd?
Hij zei dat ze het staaltje in de frigo gingen steken. Want er zijn maar een beperkt aantal testen in België en de microbiologen beslissen daarover.
Ok, dat kan ik begrijpen, maar de prof uit Leuven wou wel heel graag die test hebben! Daarvoor kwam ik toch speciaal?
Dan maar naar huis gegaan. Mijn mama kwaad. Dit kon toch niet? Wat moesten we nu zeggen tegen de prof?
Morgen zouden we hen bellen.
Die nacht heel slecht geslapen. De angst zinderde nog na. De onzekerheid ook.
Wordt vervolgd...

Liefs!