Heftige week (deel 3, laatste ook ;) )
Dag allemaal,
Het vervolg nu. Het is niet gemakkelijk om het te reconstrueren omdat het nu al even geleden is ;).
Het was een korte eerste nacht in het ziekenhuis.
Ik heb dat sowieso wel altijd de eerste nacht bij een opname. Wennen aan alles, weg uit je vertrouwde omgeving thuis en mijn goed bed ook ;).
De buurvrouw snurkt. Ze was ook al snel in slaap, om half 9 al.
Ik lag gelukkig aan het raam, dat is echt mijn favoriete plek omdat je dan veel lichtinval hebt
Nu was het wel niet zo handig omdat ik vaak naar de wc moest.
De kamers daar zijn ook niet zo handig. Passeren langs het bed van de buurvrouw met een infuuspaal is lastig. Niet onmogelijk, maar lastig wel.
Ook maakte ik mij zorgen. Mijn hoofd bleef maar denken en denken.
Dat doe ik wel vaker natuurlijk, niet echt nieuw ;).
Beetje muziek luisteren dan maar. Ook af en toe mijn gedachten eens doorsturen naar mijn mama.
Dan denk ik wel vaak in de ochtend: “wat was ik allemaal aan het denken?”
Bon, gelukkig was het ochtend.
Ik wist nog van de vorige keer dat je je eten kon bestellen. Een van de leukste dingen aan Leuven!
Super handig en heel specifiek, aan je eigen noden en hoeveelheden en goesting, zalig!
Ik deed mijn best om te eten, maar omdat ik me extra crappy voelde door die koorts, lukt het alsmaar moeilijker.
En dan weer die pijn natuurlijk. Of course. (Voor de mensen die echt niet mee zijn, na deze post ga ik kleine schets van mijn verhaal hierop zetten, dus no worries;))
Ik praatte wat met de buurvrouw. Was een lieve dame, even oud als mijn oma, dus 69 :).
Ze had wel al een serieus leven achter de rug, veel gezondheidsproblemen.
Nu had ze een maagbloeding gehad. Door de fout in medicatie van een arts daar.
Niet echt geruststellend moet ik zeggen ;), maar ja, is daar bewijs van? Who will tell...
De verpleegkundige van de voormiddag was geweldig. Die van de avond ook. Wat een verschil met de vorige keer?! Dit maakte het wel wat gemakkelijker zonder mijn ouders.
Ze was heel begripvol en lief. Ik kon met haar ook heel goed praten over mijn studie, omdat vroedkunde en verpleegkunde toch dicht bij elkaar liggen.
Ik denk dat zij het ook wel fijn vond om mij te verzorgen, want ik was daar de jongste op de afdeling denk ik. Zij was zelf ook wel jong. Fijn dus.
Er ging nog een onderzoek gebeuren deze voormiddag. Opeens wisten ze dat daar op de afdeling.
Ik moest dus snel voorbereid worden. Leuk was het niet.
Dan op naar het onderzoek. Ik moest volledig ingepakt worden met een deken en mondmasker, want blijkbaar moesten we een covid afdeling passeren... wat? Ik moest lachen.
Uiteindelijk denk ik niet dat we echt ‘door’ zo een afdeling zijn gekomen, maar ik zag wel tijdens de rit naar daar dat we pijlen naar die afdelingen passeerden. Gelukkig...
Beter wat teveel voorzorgen dan te weinig.
Dan terug naar de kamer. In plaats van mij op de kamer te zetten, lieten ze me gewoon in de gang staan. Ehm, ok?
Daar lag ik dus in mijn bed, ingepakt in dat laken. Te wachten tot iemand mij kwam helpen.
Zelf kon ik niet in de kamer geraken. Iemand om hulp vragen, durfde ik ook niet echt.
Daar lag ik dus. De verpleegkundigen passeerden mij gewoon, ze keken wel, maar deden niks.
Ik probeerde de tranen te verbijten. Het onderzoek was echt niet fijn en ik miste mijn gezin en nu dit?
En ik lag daar dus. Uiteindelijk kwam een verpleegster vragen waarom ik nog niet in mijn kamer was.
Ik lachte wat dat ik het ook niet wist. Ze zette me direct daar en hielp me terug te installeren.
Dan kwam mijn persoonlijke verpleegster zeggen dat ik straks op een kamer alleen ging gelegd worden. Ik was verbaasd. Ik vroeg haar waarom. Ze ging het straks zeggen.
Verbazing alom dus.
Ik belde mijn mama. Wenend. Ik wou naar huis.
Zij weende ook, ze voelde zich zo machteloos. En dan voelde ik me weer schuldig dat ik haar gebeld had. Ik zei dat ook tegen haar, maar ze was blij dat ik het toch had gedaan. Ze moedigde me aan om toch een pijnstiller te vragen want de krampen en hoofdpijn waren lastig.
Ze was boos ook. Boos op de situatie en de omstandigheden daar.
Ik herpakte me terug een beetje. Wat chatten met vriendinnen hielp ook.
De middag ging voorbij.
De verpleegster kwam pijnstiller geven en zei dat de dokter het wel ging uitleggen straks, zij mochten niets zeggen.
Ze wou me gewoon al op de hoogte stellen van de verhuis, dat ik me wat kon voorbereiden. Ze excuseerde zich ook dat ze niets mocht zeggen.
Ik begreep het dus wel. Ook echt lief van haar. Ze deed maar wat ze moest en mocht doen.
Maar die onzekerheid was echt zo lastig!
Gelukkig kwam de dokter rond half 4.
Het was geen opvlamming van de ziekte van Crohn.
Het was een darminfectie, colitis dus.
Waarschijnlijk veroorzaakt door een bacterie. Een besmettelijke.
Ik moest dus in isolatie. En antibiotica.
Wanneer mocht ik naar huis, dat vroeg ik me af.
Hij zei als alles goed ging ergens volgende week. Oef, lang was het dus niet.
Ik was eigenlijk in het begin niet zo opgelucht, moet ik eerlijk zijn.
Ik had gedacht dat we eindelijk gingen kunnen zeggen dat ik de ziekte van Crohn heb.
Dat we eindelijk antwoorden hadden. Op dit hele jaar. En dat we konden starten met behandelingen. Zodat ik van de sonde kon afgeraken.
Helaas, de realiteit was dat ik naast al mijn shit (sorry voor het taalgebruik ;)) nog iets had bijgekregen.
Langs een kant was ik wel blij dat mijn gevoel juist zat en dat er wel degelijk iets aan de hand was.
En dat ze ook iets konden doen. Effectieve medicatie en niet zo probeersels wat ik al maanden neem.
Morgen zouden ze starten met de antibiotica. Wat goed.
Mijn buurvrouw mocht naar huis. Na haar 3 weken durende opname. Ik was echt blij voor haar. Maar stiekem wou ik wel mee...
Ik werd dus uiteindelijk niet meer verplaatst naar een andere kamer, ik bleef gewoon alleen op de kamer.
De verpleegkundige van de avond kwam nog wat uitleg geven. Echt zo zalig.
Het bleek dus te gaan om de ziekenhuisbacterie ‘Clostridium’. Vandaar dus de isolatie. Want als verpleegkundigen dat meenemen naar andere zwakke patiënten is dat gevaarlijk.
Opeens kwam die naam me bekend voor.
Toen ging ik even zoeken in mijn cursussen. En daar stond het dus.
Hoe ironisch, ik heb hierover geleerd bij vroedkunde en nu heb ik het zelf.
Grappig, dat wel.
De verpleegkundige was echt goed. Hij legde veel uit. Zo geweldig.
Hij zei dat ze vanaf nu met speciale schort en mondmasker (dat was sowieso al vanwege corona) en handschoenen gingen binnenkomen. En de deur moest ook dicht.
Zo gek. Stiekem vond ik het wel fijn dat de deur dicht was, want ik vind dat vrij onrustig als de verpleegkundigen zomaar kunnen binnenvallen. Dus fijn vond ik dat zeker.
Maar die schort telkens aan.
Ik voelde me echt schuldig als ik ze belde.
Ze riepen dan altijd vanuit de deur om te vragen wat er is.
Zeer begrijpelijk, maar ik voelde me wel een beetje een last. Dat echt wel.
Ik vond bij mijn vorige opnames het al lastig om iets te vragen en nu dus nog meer.
Maar mijn ouders stimuleerden me wel om dit echt wel te doen.
Ik zei dan ook eerlijk tegen die 2 persoonlijke verpleegkundigen van mij (de ochtend was R. En de avond was S.) dat ik het vervelend vond. R zei dat ik daar echt niet mee moest zitten, want het was ‘maar’ een schort.
Ook kreeg ik in mijn kamer een eigen computer met mijn dossier, eigen bloeddrukmeter, eigen thermometer.
Later ook in mijn badkamer 3 verschillende vuilnisbakken: dekens, schorten/handschoenen/papieren handdoekjes en een voor medisch afval zoals naalden, infuuszakken, sondevoeding,...
Want oh ja, ik kreeg gelukkig weer sondevoeding de volgende nacht!
Ik was wel opgelucht, want ik voelde me echt wel crappy zonder. De energie liep echt uit mijn lichaam. Eten had ik de afgelopen dagen ook amper gedaan. En enkel op 2 infuuszakken overleven is niet echt fijn, maar vooral niet echt voldoende.
De volgende nacht was beter. Wel wat misselijk door terug sondevoeding te krijgen.
Ze hebben in de nacht iets komen geven daarvoor. En dan sliep ik eindelijk goed.
Dat deed echt zo een deugd. De afgelopen nachten waren vol stress omdat ik niet wist wat er was en nu wel. De last van de infectie bleef wel.
De volgende dag dus begonnen met antibiotica. Wat een grote pillen waren dat!
Ik werd er ook erg misselijk van. Komt ook wel omdat ik zo weinig at en dan zo een zware pillen, dat was geen ideale combinatie.
De dokter kwam in de voormiddag al gelukkig. Het was de assistent zoals gisteren, een prof had ik dus nog niet gezien. De mijne zou ik ook niet zien, omdat die niet op de afdeling komt. Dat was de vorige keer in november ook, zo frustrerend.
Ik vertelde het van de misselijkheid en hij zei dat dit normaal was.
Ik vroeg of ik het niet intraveneus kon krijgen omdat ik nu toch infuus kreeg en dan was mijn spijsverteringskanaal even ontlast. Want dat had het al zo moeilijk.
Hij zei dat dit helaas niet kon, hij zou het zeker gedaan hebben als het wel kon, maar deze infectie moest vrij lokaal bestrijd worden.
Hij zei wel dat hij anti-misselijkheidsmedicatie systematische ging geven. Ik blij.
Ook vroeg ik of Crohn nu volledig uitgesloten was, omdat ze in december een iets verhoogd calprotectine had en ze tijdens onderzoeken in januari wel wat ontstekingen hadden gevonden in mijn dunne darm. Hij zei dat we dat zeker niet mogen uitsluiten, ook dat de infectie niet van dan al bezig kon zijn. Dus het was zeker iets om naar uit te kijken. Maar nu niet, nu moest eerst die infectie bestreden worden.
Ook vroeg ik naar een nieuwe sonde omdat deze altijd maar moeilijker doorspoelt en ook gewoon al 4,5 maanden oud is. Hij zei dat dit nu niet kon, omdat ik besmettelijk was en dat ze met corona amper iets kunnen doen. Oké, dat begreep ik wel.
Ik vroeg ook of ze misschien lidocaine infuus nu konden geven. Ik was nu toch in een ziekenhuis en in Dendermonde konden ze het nu niet doen (normaal ging ik dat krijgen op 25 maart, maar ja Corona gooide roet in het eten...)
Hij ging het navragen! Yes!
Hij had mijn prof ook nog niet bereikt, dat zal voor maandag zijn.
Oké, ik was dus wel content na zijn bezoek.
Nu rust.
Even een intermezzo: de award voor meest gestelde vraag tijdens mijn opname gaat naar...
“En kunt ge u wa bezighouden?” :) ;)
Super lief van iedereen, echt wel, maar zo grappig! Amai!
Dan nu het antwoord: “Dat gaat wel ;)”
Ik vulde mijn dagen daar dus met chatten, veel chatten.
Ook videobellen was zo een redding.
Mijn ouders zetten de pc op tafel terwijl ze aten zodat ik toch wat bij dat gezinsmoment kon zijn.
Zo fijn!
Ook videobellen met de rest van de familie en vrienden was zo leuk.
Ook luisterde ik wat naar muziek en las een tijdschrift. Ik keek een serie op Netflix.
Meer was het niet.
De tijd ging voorbij. Ik praatte ook wat met R en S. Die waren echt heel vriendelijk.
Ik merkte wel dat ik me altijd wat beter voor deed als zij er waren.
Ik moet daar echt leren mee stoppen.
Maar zondagmiddag besloot ik van toch mijn best te doen om te eten. De verpleegkundigen hamerden daar ook op. Dus ik deed mijn best. Man, daar moest ik echt weer voor betalen.
De pijn was echt intens.
Ik wiegde in mijn bed met een kussen. Ondertussen probeerde ik me af te leiden. Het lukte niet goed.
S kwam binnen en zag het. Hij vond het erg. Hij wou graag iets doen, maar ik zei dat dat niet kon. Gewoon wachten tot het wat minder werd.
Ik was wel blij dat hij het had gezien, dat ze toch eens zagen dat ik niet gewoon niet wil eten. Ik wil echt eten! Niets liever! Maar de pijn is zo een killer.
Dan was het maandag.
Ze gingen bloed trekken om de ontsteking te checken.
S en R waren het niet meer, die hadden de afgelopen dagen al gewerkt, ook het weekend dus die gingen even thuis zijn. Ik was blij voor hen, maar miste ze wel al.
Nu was het een verpleegkundige van november.
Ze stelde zich voor. Ik zei dat ik haar nog herkende van de vorige keer. Toen herkende ze me ook.
Ze was wel lief.
Toen hoorde ik haar praten op de gang tegen een andere over mij.
Ik moest echt zo lachen. Ze zeiden iets in de aard van ‘dat meisje was hier in november ook al voor vermagering en nu is die hier weer’.
Zo grappig, maar ook wel wat vervelend.
Het is niet dat ik hier graag ben hoor, allesbehalve.
We waren gewoon gekomen omdat de prof het wou.
Nu klinkt het wel alsof ik heel ontevreden ben van Leuven, dat zeker niet hoor!
Het is gewoon dat ze me daar op die afdeling het gevoel gaven dat ik me aanstelde.
En dat gevoel is niet fijn, kan ik u zeggen.
Ik voelde me die hele voormiddag opgejaagd en gestresst.
Gelukkig kwamen op de middag de prof en de assistent.
Ik mocht naar huis gaan. Zo blij!
De diarree was al beter, de koorts wel nog niet.
Maar ze wouden me niet langer houden omdat het ziekenhuis nu niet zo een goede plek is met Corona. En ik moest er nu zeker geen corona bij krijgen.
Daar hadden ze wel een punt, dat wou ik echt wel niet.
Ook wou ik echt zo graag naar huis. Ik miste mijn gezin echt.
Ik moest de antibiotica in totaal 10 dagen nemen.
Toen zei de assistent dat ik het al sinds donderdag neem dus moest het niet meer zo lang.
Ehm ik denk dat u verkeerd bent, ik neem dat sinds zaterdag. Nee nee, hij was zeker dat ik het al nam sinds donderdag.
Excuseer, maar dat is echt niet waar haha, ik check echt mijn medicatie want ze hadden hier al fouten gemaakt, ze gaven me vrijdagochtend zelfs medicatie die ik tijdens mijn vorige opname nam, maar mee gestopt was sinds januari door de prof. Dus ik check echt wel.
Hij ging het checken. Hahaha ik vond het echt hilarisch dat die met mij daarover in discussie ging!
Bon, de prof was echt lief. Het was een andere dan de prof aan de telefoon had gezegd. Een lieve vrouw. Heel aangenaam.
Ze wist ook niet goed hoe het komt dat ik die bacterie had gekregen. Waarschijnlijk had het mij zo fel geraakt omdat ik al zwak was door dit afgelopen jaar.
Het kon dus dat mijn gezin ook in aanraking was gekomen met die bacterie, maar dat zij geen infectie hadden gekregen.
Ook wou ze in juli een afspraak met mij om Crohn verder te onderzoeken. Want het kon niet zijn dat ik die diagnose zou missen, terwijl ik zoveel lasten had.
Wauw, daar was ik echt heel blij mee.
Het kon pas in juli door corona maar ook omdat ik eerst moest herstellen van de infectie.
Ook kon het lidocaine infuus niet, de prof wou liever dat ik dat in Dendermonde onder toezicht kreeg.
Kan ik ook begrijpen. Geen probleem voor mij dus.
Ook ging mijn onderzoek naar het syndroom van Wilkie op 21 april blijven doorgaan.
Mijn prof R wou dat dit gebeurde, hij zag het als urgent.
Hoe blij was ik. Op dat onderzoek wacht ik al zoveel maanden.
Zo ontzettend dankbaar!
En dan mocht ik naar huis.
Mijn mama was eerst niet zo heel blij, ze wou mij natuurlijk wel zien, maar ze was wat ongerust dat ik niet meer daar verzorgd kon worden en in de gaten kon gehouden worden, ook had ik nog steeds koorts.
Ik begreep haar zeker, maar ik wou echt weg.
Ik voelde me zo niet echt op mijn gemak daar. Ik wou gewoon thuis zijn.
Dus kwam mijn papa en broer me halen.
En dan was ik thuis.
Het herstel kon beginnen...
Veel liefs!
(Hier nog wat fotootjes van het videobellen, mijn infuuspaal (super vol haha), mijn uitzicht, de antibiotica,...)
Het vervolg nu. Het is niet gemakkelijk om het te reconstrueren omdat het nu al even geleden is ;).
Het was een korte eerste nacht in het ziekenhuis.
Ik heb dat sowieso wel altijd de eerste nacht bij een opname. Wennen aan alles, weg uit je vertrouwde omgeving thuis en mijn goed bed ook ;).
De buurvrouw snurkt. Ze was ook al snel in slaap, om half 9 al.
Ik lag gelukkig aan het raam, dat is echt mijn favoriete plek omdat je dan veel lichtinval hebt
Nu was het wel niet zo handig omdat ik vaak naar de wc moest.
De kamers daar zijn ook niet zo handig. Passeren langs het bed van de buurvrouw met een infuuspaal is lastig. Niet onmogelijk, maar lastig wel.
Ook maakte ik mij zorgen. Mijn hoofd bleef maar denken en denken.
Dat doe ik wel vaker natuurlijk, niet echt nieuw ;).
Beetje muziek luisteren dan maar. Ook af en toe mijn gedachten eens doorsturen naar mijn mama.
Dan denk ik wel vaak in de ochtend: “wat was ik allemaal aan het denken?”
Bon, gelukkig was het ochtend.
Ik wist nog van de vorige keer dat je je eten kon bestellen. Een van de leukste dingen aan Leuven!
Super handig en heel specifiek, aan je eigen noden en hoeveelheden en goesting, zalig!
Ik deed mijn best om te eten, maar omdat ik me extra crappy voelde door die koorts, lukt het alsmaar moeilijker.
En dan weer die pijn natuurlijk. Of course. (Voor de mensen die echt niet mee zijn, na deze post ga ik kleine schets van mijn verhaal hierop zetten, dus no worries;))
Ik praatte wat met de buurvrouw. Was een lieve dame, even oud als mijn oma, dus 69 :).
Ze had wel al een serieus leven achter de rug, veel gezondheidsproblemen.
Nu had ze een maagbloeding gehad. Door de fout in medicatie van een arts daar.
Niet echt geruststellend moet ik zeggen ;), maar ja, is daar bewijs van? Who will tell...
De verpleegkundige van de voormiddag was geweldig. Die van de avond ook. Wat een verschil met de vorige keer?! Dit maakte het wel wat gemakkelijker zonder mijn ouders.
Ze was heel begripvol en lief. Ik kon met haar ook heel goed praten over mijn studie, omdat vroedkunde en verpleegkunde toch dicht bij elkaar liggen.
Ik denk dat zij het ook wel fijn vond om mij te verzorgen, want ik was daar de jongste op de afdeling denk ik. Zij was zelf ook wel jong. Fijn dus.
Er ging nog een onderzoek gebeuren deze voormiddag. Opeens wisten ze dat daar op de afdeling.
Ik moest dus snel voorbereid worden. Leuk was het niet.
Dan op naar het onderzoek. Ik moest volledig ingepakt worden met een deken en mondmasker, want blijkbaar moesten we een covid afdeling passeren... wat? Ik moest lachen.
Uiteindelijk denk ik niet dat we echt ‘door’ zo een afdeling zijn gekomen, maar ik zag wel tijdens de rit naar daar dat we pijlen naar die afdelingen passeerden. Gelukkig...
Beter wat teveel voorzorgen dan te weinig.
Dan terug naar de kamer. In plaats van mij op de kamer te zetten, lieten ze me gewoon in de gang staan. Ehm, ok?
Daar lag ik dus in mijn bed, ingepakt in dat laken. Te wachten tot iemand mij kwam helpen.
Zelf kon ik niet in de kamer geraken. Iemand om hulp vragen, durfde ik ook niet echt.
Daar lag ik dus. De verpleegkundigen passeerden mij gewoon, ze keken wel, maar deden niks.
Ik probeerde de tranen te verbijten. Het onderzoek was echt niet fijn en ik miste mijn gezin en nu dit?
En ik lag daar dus. Uiteindelijk kwam een verpleegster vragen waarom ik nog niet in mijn kamer was.
Ik lachte wat dat ik het ook niet wist. Ze zette me direct daar en hielp me terug te installeren.
Dan kwam mijn persoonlijke verpleegster zeggen dat ik straks op een kamer alleen ging gelegd worden. Ik was verbaasd. Ik vroeg haar waarom. Ze ging het straks zeggen.
Verbazing alom dus.
Ik belde mijn mama. Wenend. Ik wou naar huis.
Zij weende ook, ze voelde zich zo machteloos. En dan voelde ik me weer schuldig dat ik haar gebeld had. Ik zei dat ook tegen haar, maar ze was blij dat ik het toch had gedaan. Ze moedigde me aan om toch een pijnstiller te vragen want de krampen en hoofdpijn waren lastig.
Ze was boos ook. Boos op de situatie en de omstandigheden daar.
Ik herpakte me terug een beetje. Wat chatten met vriendinnen hielp ook.
De middag ging voorbij.
De verpleegster kwam pijnstiller geven en zei dat de dokter het wel ging uitleggen straks, zij mochten niets zeggen.
Ze wou me gewoon al op de hoogte stellen van de verhuis, dat ik me wat kon voorbereiden. Ze excuseerde zich ook dat ze niets mocht zeggen.
Ik begreep het dus wel. Ook echt lief van haar. Ze deed maar wat ze moest en mocht doen.
Maar die onzekerheid was echt zo lastig!
Gelukkig kwam de dokter rond half 4.
Het was geen opvlamming van de ziekte van Crohn.
Het was een darminfectie, colitis dus.
Waarschijnlijk veroorzaakt door een bacterie. Een besmettelijke.
Ik moest dus in isolatie. En antibiotica.
Wanneer mocht ik naar huis, dat vroeg ik me af.
Hij zei als alles goed ging ergens volgende week. Oef, lang was het dus niet.
Ik was eigenlijk in het begin niet zo opgelucht, moet ik eerlijk zijn.
Ik had gedacht dat we eindelijk gingen kunnen zeggen dat ik de ziekte van Crohn heb.
Dat we eindelijk antwoorden hadden. Op dit hele jaar. En dat we konden starten met behandelingen. Zodat ik van de sonde kon afgeraken.
Helaas, de realiteit was dat ik naast al mijn shit (sorry voor het taalgebruik ;)) nog iets had bijgekregen.
Langs een kant was ik wel blij dat mijn gevoel juist zat en dat er wel degelijk iets aan de hand was.
En dat ze ook iets konden doen. Effectieve medicatie en niet zo probeersels wat ik al maanden neem.
Morgen zouden ze starten met de antibiotica. Wat goed.
Mijn buurvrouw mocht naar huis. Na haar 3 weken durende opname. Ik was echt blij voor haar. Maar stiekem wou ik wel mee...
Ik werd dus uiteindelijk niet meer verplaatst naar een andere kamer, ik bleef gewoon alleen op de kamer.
De verpleegkundige van de avond kwam nog wat uitleg geven. Echt zo zalig.
Het bleek dus te gaan om de ziekenhuisbacterie ‘Clostridium’. Vandaar dus de isolatie. Want als verpleegkundigen dat meenemen naar andere zwakke patiënten is dat gevaarlijk.
Opeens kwam die naam me bekend voor.
Toen ging ik even zoeken in mijn cursussen. En daar stond het dus.
Hoe ironisch, ik heb hierover geleerd bij vroedkunde en nu heb ik het zelf.
Grappig, dat wel.
De verpleegkundige was echt goed. Hij legde veel uit. Zo geweldig.
Hij zei dat ze vanaf nu met speciale schort en mondmasker (dat was sowieso al vanwege corona) en handschoenen gingen binnenkomen. En de deur moest ook dicht.
Zo gek. Stiekem vond ik het wel fijn dat de deur dicht was, want ik vind dat vrij onrustig als de verpleegkundigen zomaar kunnen binnenvallen. Dus fijn vond ik dat zeker.
Maar die schort telkens aan.
Ik voelde me echt schuldig als ik ze belde.
Ze riepen dan altijd vanuit de deur om te vragen wat er is.
Zeer begrijpelijk, maar ik voelde me wel een beetje een last. Dat echt wel.
Ik vond bij mijn vorige opnames het al lastig om iets te vragen en nu dus nog meer.
Maar mijn ouders stimuleerden me wel om dit echt wel te doen.
Ik zei dan ook eerlijk tegen die 2 persoonlijke verpleegkundigen van mij (de ochtend was R. En de avond was S.) dat ik het vervelend vond. R zei dat ik daar echt niet mee moest zitten, want het was ‘maar’ een schort.
Ook kreeg ik in mijn kamer een eigen computer met mijn dossier, eigen bloeddrukmeter, eigen thermometer.
Later ook in mijn badkamer 3 verschillende vuilnisbakken: dekens, schorten/handschoenen/papieren handdoekjes en een voor medisch afval zoals naalden, infuuszakken, sondevoeding,...
Want oh ja, ik kreeg gelukkig weer sondevoeding de volgende nacht!
Ik was wel opgelucht, want ik voelde me echt wel crappy zonder. De energie liep echt uit mijn lichaam. Eten had ik de afgelopen dagen ook amper gedaan. En enkel op 2 infuuszakken overleven is niet echt fijn, maar vooral niet echt voldoende.
De volgende nacht was beter. Wel wat misselijk door terug sondevoeding te krijgen.
Ze hebben in de nacht iets komen geven daarvoor. En dan sliep ik eindelijk goed.
Dat deed echt zo een deugd. De afgelopen nachten waren vol stress omdat ik niet wist wat er was en nu wel. De last van de infectie bleef wel.
De volgende dag dus begonnen met antibiotica. Wat een grote pillen waren dat!
Ik werd er ook erg misselijk van. Komt ook wel omdat ik zo weinig at en dan zo een zware pillen, dat was geen ideale combinatie.
De dokter kwam in de voormiddag al gelukkig. Het was de assistent zoals gisteren, een prof had ik dus nog niet gezien. De mijne zou ik ook niet zien, omdat die niet op de afdeling komt. Dat was de vorige keer in november ook, zo frustrerend.
Ik vertelde het van de misselijkheid en hij zei dat dit normaal was.
Ik vroeg of ik het niet intraveneus kon krijgen omdat ik nu toch infuus kreeg en dan was mijn spijsverteringskanaal even ontlast. Want dat had het al zo moeilijk.
Hij zei dat dit helaas niet kon, hij zou het zeker gedaan hebben als het wel kon, maar deze infectie moest vrij lokaal bestrijd worden.
Hij zei wel dat hij anti-misselijkheidsmedicatie systematische ging geven. Ik blij.
Ook vroeg ik of Crohn nu volledig uitgesloten was, omdat ze in december een iets verhoogd calprotectine had en ze tijdens onderzoeken in januari wel wat ontstekingen hadden gevonden in mijn dunne darm. Hij zei dat we dat zeker niet mogen uitsluiten, ook dat de infectie niet van dan al bezig kon zijn. Dus het was zeker iets om naar uit te kijken. Maar nu niet, nu moest eerst die infectie bestreden worden.
Ook vroeg ik naar een nieuwe sonde omdat deze altijd maar moeilijker doorspoelt en ook gewoon al 4,5 maanden oud is. Hij zei dat dit nu niet kon, omdat ik besmettelijk was en dat ze met corona amper iets kunnen doen. Oké, dat begreep ik wel.
Ik vroeg ook of ze misschien lidocaine infuus nu konden geven. Ik was nu toch in een ziekenhuis en in Dendermonde konden ze het nu niet doen (normaal ging ik dat krijgen op 25 maart, maar ja Corona gooide roet in het eten...)
Hij ging het navragen! Yes!
Hij had mijn prof ook nog niet bereikt, dat zal voor maandag zijn.
Oké, ik was dus wel content na zijn bezoek.
Nu rust.
Even een intermezzo: de award voor meest gestelde vraag tijdens mijn opname gaat naar...
“En kunt ge u wa bezighouden?” :) ;)
Super lief van iedereen, echt wel, maar zo grappig! Amai!
Dan nu het antwoord: “Dat gaat wel ;)”
Ik vulde mijn dagen daar dus met chatten, veel chatten.
Ook videobellen was zo een redding.
Mijn ouders zetten de pc op tafel terwijl ze aten zodat ik toch wat bij dat gezinsmoment kon zijn.
Zo fijn!
Ook videobellen met de rest van de familie en vrienden was zo leuk.
Ook luisterde ik wat naar muziek en las een tijdschrift. Ik keek een serie op Netflix.
Meer was het niet.
De tijd ging voorbij. Ik praatte ook wat met R en S. Die waren echt heel vriendelijk.
Ik merkte wel dat ik me altijd wat beter voor deed als zij er waren.
Ik moet daar echt leren mee stoppen.
Maar zondagmiddag besloot ik van toch mijn best te doen om te eten. De verpleegkundigen hamerden daar ook op. Dus ik deed mijn best. Man, daar moest ik echt weer voor betalen.
De pijn was echt intens.
Ik wiegde in mijn bed met een kussen. Ondertussen probeerde ik me af te leiden. Het lukte niet goed.
S kwam binnen en zag het. Hij vond het erg. Hij wou graag iets doen, maar ik zei dat dat niet kon. Gewoon wachten tot het wat minder werd.
Ik was wel blij dat hij het had gezien, dat ze toch eens zagen dat ik niet gewoon niet wil eten. Ik wil echt eten! Niets liever! Maar de pijn is zo een killer.
Dan was het maandag.
Ze gingen bloed trekken om de ontsteking te checken.
S en R waren het niet meer, die hadden de afgelopen dagen al gewerkt, ook het weekend dus die gingen even thuis zijn. Ik was blij voor hen, maar miste ze wel al.
Nu was het een verpleegkundige van november.
Ze stelde zich voor. Ik zei dat ik haar nog herkende van de vorige keer. Toen herkende ze me ook.
Ze was wel lief.
Toen hoorde ik haar praten op de gang tegen een andere over mij.
Ik moest echt zo lachen. Ze zeiden iets in de aard van ‘dat meisje was hier in november ook al voor vermagering en nu is die hier weer’.
Zo grappig, maar ook wel wat vervelend.
Het is niet dat ik hier graag ben hoor, allesbehalve.
We waren gewoon gekomen omdat de prof het wou.
Nu klinkt het wel alsof ik heel ontevreden ben van Leuven, dat zeker niet hoor!
Het is gewoon dat ze me daar op die afdeling het gevoel gaven dat ik me aanstelde.
En dat gevoel is niet fijn, kan ik u zeggen.
Ik voelde me die hele voormiddag opgejaagd en gestresst.
Gelukkig kwamen op de middag de prof en de assistent.
Ik mocht naar huis gaan. Zo blij!
De diarree was al beter, de koorts wel nog niet.
Maar ze wouden me niet langer houden omdat het ziekenhuis nu niet zo een goede plek is met Corona. En ik moest er nu zeker geen corona bij krijgen.
Daar hadden ze wel een punt, dat wou ik echt wel niet.
Ook wou ik echt zo graag naar huis. Ik miste mijn gezin echt.
Ik moest de antibiotica in totaal 10 dagen nemen.
Toen zei de assistent dat ik het al sinds donderdag neem dus moest het niet meer zo lang.
Ehm ik denk dat u verkeerd bent, ik neem dat sinds zaterdag. Nee nee, hij was zeker dat ik het al nam sinds donderdag.
Excuseer, maar dat is echt niet waar haha, ik check echt mijn medicatie want ze hadden hier al fouten gemaakt, ze gaven me vrijdagochtend zelfs medicatie die ik tijdens mijn vorige opname nam, maar mee gestopt was sinds januari door de prof. Dus ik check echt wel.
Hij ging het checken. Hahaha ik vond het echt hilarisch dat die met mij daarover in discussie ging!
Bon, de prof was echt lief. Het was een andere dan de prof aan de telefoon had gezegd. Een lieve vrouw. Heel aangenaam.
Ze wist ook niet goed hoe het komt dat ik die bacterie had gekregen. Waarschijnlijk had het mij zo fel geraakt omdat ik al zwak was door dit afgelopen jaar.
Het kon dus dat mijn gezin ook in aanraking was gekomen met die bacterie, maar dat zij geen infectie hadden gekregen.
Ook wou ze in juli een afspraak met mij om Crohn verder te onderzoeken. Want het kon niet zijn dat ik die diagnose zou missen, terwijl ik zoveel lasten had.
Wauw, daar was ik echt heel blij mee.
Het kon pas in juli door corona maar ook omdat ik eerst moest herstellen van de infectie.
Ook kon het lidocaine infuus niet, de prof wou liever dat ik dat in Dendermonde onder toezicht kreeg.
Kan ik ook begrijpen. Geen probleem voor mij dus.
Ook ging mijn onderzoek naar het syndroom van Wilkie op 21 april blijven doorgaan.
Mijn prof R wou dat dit gebeurde, hij zag het als urgent.
Hoe blij was ik. Op dat onderzoek wacht ik al zoveel maanden.
Zo ontzettend dankbaar!
En dan mocht ik naar huis.
Mijn mama was eerst niet zo heel blij, ze wou mij natuurlijk wel zien, maar ze was wat ongerust dat ik niet meer daar verzorgd kon worden en in de gaten kon gehouden worden, ook had ik nog steeds koorts.
Ik begreep haar zeker, maar ik wou echt weg.
Ik voelde me zo niet echt op mijn gemak daar. Ik wou gewoon thuis zijn.
Dus kwam mijn papa en broer me halen.
En dan was ik thuis.
Het herstel kon beginnen...
Veel liefs!
(Hier nog wat fotootjes van het videobellen, mijn infuuspaal (super vol haha), mijn uitzicht, de antibiotica,...)
Reacties
Een reactie posten