Heftige week! (Deel 2)
Dag allemaal,
Hier komt het vervolg!
De volgende dag was woensdag. Toch wel wat uurtjes kunnen slapen.
Ik was in een vreemde staat. De ene moment was ik angstig, de andere moment heel rustig.
Ik belde met de psycholoog. Zij kon al in mijn dossier kijken en daarin stond precies wel dat de test ging uitgevoerd worden. Oef!
Het kon wel even duren zei ze. Afwachten was de boodschap, zoals we al heel lang doen.
We probeerde de prof nog te bellen, maar konden hem niet aan de lijn krijgen.
Hij zal waarschijnlijk ook aan het wachten zijn op de uitslagen.
De dag ging langzaam voorbij.
Dan was het donderdag. We kregen te horen dat de huisarts in discussie was met de microbiologen.
Ze wouden de test niet doen. Zoals die spoedarts van de nacht had gezegd.
Dan werden we gebeld door de prof uit Leuven.
Of we het zagen zitten om naar Leuven te komen nu?
Ik wist het. Ik voelde zo sinds we die uitslag van mijn calprotectine hadden gekregen van de huisarts dat dit ging uitdraaien op een opname.
Ik had er zo geen zin in.
De vorige opname in UZ Leuven was een hel.
Ik ging therapie krijgen om die vorige opname te verwerken en nu stond er al een nieuwe voor de deur.
De prof was gedegouteerd hoe het er aan toe ging in Dendermonde.
Daarom wou hij de Corona test in Leuven laten doen en verder onderzoeken.
Ook wou hij mij aan een infuus leggen en observeren.
Ik ging wel snel akkoord, omdat ik wist dat er iets moest gebeuren nu.
Dus op naar Leuven.
Snel wat gerief bij elkaar gepakt en in de auto.
Eens aangekomen moesten we ons aanmelden. Ik dacht dat ik zoals in Dendermonde naar de speciale Corona spoed moest gaan, maar dat bleek uiteindelijk niet zo.
De gewone spoed dus.
Eerst moest ik afscheid nemen van mijn moeder en vader.
Ik besefte niet goed dat dit de laatste keer was dat ik hen ging zien en kunnen vastnemen, ik was zo in de flow van snelle en goede hulp krijgen.
Dan naar binnen.
Alles ging eigenlijk wel nog snel.
Ik heb van half 2 tot 5 uur op de spoed gelegen.
Tijdens die tijd kwam het verlossende berichtje van de huisarts: de test was gedaan en ik was Covid-19 negatief.
Wat een opluchting!
Ze kwamen ook juist aanlopen om de test te herhalen. Ik heb het direct gezegd.
De verdere testen gingen verder. Bloed, parameters, CT-scan.
Gelukkig moest ik de vloeistof voor de CT-scan niet drinken, ik mocht het inspuiten in mijn sonde.
Dan riep de spoedarts naar mij. Ik mocht direct door naar de afdeling gastro entero. De CT van mijn longen was goed. En van mijn buik dan?
Ik was wel blij dat ik weg mocht van de spoed. Al die hoestende en zieke mensen daar bezorgden mij rillingen.
UZ Leuven was opgesplitst in 3 soorten afdelingen: Corona, maybe corona en niet-corona.
Ik mocht dus naar de niet-corona. Wat een opluchting.
Eens op de kamer brachten ze ook mijn spullen die mijn ouders hadden afgezet aan de balie.
Toen kwam het besef. Wat miste ik ze nu al.
Vechten tegen de tranen. Gelukkig vroeg mijn buurvrouw of de verpleging er niet naar.
Infuusvloeistof werd opgestart. Dan nog een extra zak, want de dokter wou een nacht zonder sondevoeding. Waarom? Dat wist de verpleging ook niet. Ik moest het hem vragen als ik hem zag.
Een dokter heb ik die avond niet meer gezien.
Geen antwoorden dus.
Afwachten, zoals ik wel vaker doe.
Wordt vervolgd.
Liefs!
Hier komt het vervolg!
De volgende dag was woensdag. Toch wel wat uurtjes kunnen slapen.
Ik was in een vreemde staat. De ene moment was ik angstig, de andere moment heel rustig.
Ik belde met de psycholoog. Zij kon al in mijn dossier kijken en daarin stond precies wel dat de test ging uitgevoerd worden. Oef!
Het kon wel even duren zei ze. Afwachten was de boodschap, zoals we al heel lang doen.
We probeerde de prof nog te bellen, maar konden hem niet aan de lijn krijgen.
Hij zal waarschijnlijk ook aan het wachten zijn op de uitslagen.
De dag ging langzaam voorbij.
Dan was het donderdag. We kregen te horen dat de huisarts in discussie was met de microbiologen.
Ze wouden de test niet doen. Zoals die spoedarts van de nacht had gezegd.
Dan werden we gebeld door de prof uit Leuven.
Of we het zagen zitten om naar Leuven te komen nu?
Ik wist het. Ik voelde zo sinds we die uitslag van mijn calprotectine hadden gekregen van de huisarts dat dit ging uitdraaien op een opname.
Ik had er zo geen zin in.
De vorige opname in UZ Leuven was een hel.
Ik ging therapie krijgen om die vorige opname te verwerken en nu stond er al een nieuwe voor de deur.
De prof was gedegouteerd hoe het er aan toe ging in Dendermonde.
Daarom wou hij de Corona test in Leuven laten doen en verder onderzoeken.
Ook wou hij mij aan een infuus leggen en observeren.
Ik ging wel snel akkoord, omdat ik wist dat er iets moest gebeuren nu.
Dus op naar Leuven.
Snel wat gerief bij elkaar gepakt en in de auto.
Eens aangekomen moesten we ons aanmelden. Ik dacht dat ik zoals in Dendermonde naar de speciale Corona spoed moest gaan, maar dat bleek uiteindelijk niet zo.
De gewone spoed dus.
Eerst moest ik afscheid nemen van mijn moeder en vader.
Ik besefte niet goed dat dit de laatste keer was dat ik hen ging zien en kunnen vastnemen, ik was zo in de flow van snelle en goede hulp krijgen.
Dan naar binnen.
Alles ging eigenlijk wel nog snel.
Ik heb van half 2 tot 5 uur op de spoed gelegen.
Tijdens die tijd kwam het verlossende berichtje van de huisarts: de test was gedaan en ik was Covid-19 negatief.
Wat een opluchting!
Ze kwamen ook juist aanlopen om de test te herhalen. Ik heb het direct gezegd.
De verdere testen gingen verder. Bloed, parameters, CT-scan.
Gelukkig moest ik de vloeistof voor de CT-scan niet drinken, ik mocht het inspuiten in mijn sonde.
Dan riep de spoedarts naar mij. Ik mocht direct door naar de afdeling gastro entero. De CT van mijn longen was goed. En van mijn buik dan?
Ik was wel blij dat ik weg mocht van de spoed. Al die hoestende en zieke mensen daar bezorgden mij rillingen.
UZ Leuven was opgesplitst in 3 soorten afdelingen: Corona, maybe corona en niet-corona.
Ik mocht dus naar de niet-corona. Wat een opluchting.
Eens op de kamer brachten ze ook mijn spullen die mijn ouders hadden afgezet aan de balie.
Toen kwam het besef. Wat miste ik ze nu al.
Vechten tegen de tranen. Gelukkig vroeg mijn buurvrouw of de verpleging er niet naar.
Infuusvloeistof werd opgestart. Dan nog een extra zak, want de dokter wou een nacht zonder sondevoeding. Waarom? Dat wist de verpleging ook niet. Ik moest het hem vragen als ik hem zag.
Een dokter heb ik die avond niet meer gezien.
Geen antwoorden dus.
Afwachten, zoals ik wel vaker doe.
Wordt vervolgd.
Liefs!
Reacties
Een reactie posten