Eventjes iets anders: het gaat niet zo goed...

Lieve allemaal,

Eerst en vooral bedankt om mijn verhaal mee te volgen. Ik voel me heel erg dankbaar voor de mensen waarmee ik omringd ben. Dat meen ik echt! Dus: merci!

Normaal gezien zou ik nu nog een blogpost maken over de volgende opname in Leuven. Ook over de infiltraties die ik gehad heb de afgelopen maanden voor mijn pijn. Ik voel dat ik op het vlak van mijn blog een beetje in een soort van sleur aan het geraken ben. Meestal vind ik mentaal geen ruimte om vlak na zo een gebeurtenis als een opname of behandeling te schrijven en een blogpost te publiceren. Dus stel ik het wat uit en dan komt er helaas weer iets nieuws aan... Niet alleen voor mijn blog is dat lastig (en dus ook voor jullie om te volgen en mee te zijn, als jullie zien dat ik alweer in het ziekenhuis lig), maar ook voor mezelf. 

En daar wou ik graag eens over praten vandaag.

Als mensen op dit ogenblik vragen: “En, hoewistmeu?” Awel, de laatste tijd moet ik vaak zeggen: “Niet zo goed”.

Fysiek ga ik achteruit. Elke dag is anders, maar die infiltraties hebben er geen goed aan gedaan. Of het is gewoon mijn nog steeds onbekende aandoening die niet vooruit maar achteruit gaat. Mentaal weegt dat zwaar, echt zwaar.

Waarom weegt dit zo zwaar? Omdat ik nu midden in de examens zit en binnen anderhalve week op stage ben op de afdeling materniteit. Omdat ik voel dat ik gemaakt ben om vroedvrouw te worden. Omdat ik voel dat mijn lichaam dat probeert te verhinderen. Omdat het allemaal zo verschrikkelijk oneerlijk is.

Het wordt allemaal wat veel. Het komt ook allemaal bij elkaar, het ene probleem na het andere stapelt zich op. Ik ben de laatste weken ook zeer misselijk en dat is zo een verschrikkelijk gevoel. De pijn blijft maar duren. Mijn energieniveau daalt.

Ik probeer me op te trekken aan de lichtpuntjes die er nog zijn. Dat zijn soms echt kleine stomme dingen, maar het helpt. Soms. De ene moment zie je niks aan mij, strijd ik gewoon voort en blijf ik er in geloven dat het allemaal goed komt. De andere moment stoppen de tranen niet met rollen over mijn wangen. Kan ik me even niet herpakken. Dan is het gewoon even teveel.

Ik ben niet depressief. En als ik het wel zou zijn, ook geen probleem! Ik ga elke week naar de psycholoog, werk elk weekend als telefoniste van de huisartsenwachtpost, ben serieus aan het knallen voor mijn studie die ik oh zo graag doe, geniet van mijn familie en vrienden en mijn vriend.

Maar de waarheid moet soms gezegd worden. Want ik had een beetje het gevoel dat ik enkel mijn verhaal documenteerde zonder mijn gevoelens volledig te vertellen. Dat was deels de bedoeling, maar ook niet helemaal. Vandaar deze blogpost :).

Ik kom er wel, met extreem veel geduld. Mijn geduld en weerbaarheid worden wel op de proef gesteld. De laatste week moet ik echt veel rondbellen voor afspraken, uitleg, behandelingen en medicatie. Dat is vermoeiend, dat kan ik u zeggen ;).

Nog even volhouden, the best is yet to come. Ik klamp me vast aan mooie quotes en liedjes van Passenger. En Bart Peeters, dat ook...

Liefs,

Hannelore