Opname UZ Leuven januari 2021 met operatie deel 3

Lieve allemaal,

Hierbij het laatste deel over mijn opname in UZ Leuven in januari!

Vrijdag 22 januari, de grote dag! Ik had maar weinig geslapen door de spanning. Wat ik moest verwachten, ik wist het niet... In de ochtend heb ik nog de vragenlijst van de prof in UZ Brussel ingevuld, want ik deed mee met een wetenschappelijk onderzoek. Het duurde een klein halfuurtje en zo was ik wat afgeleid. Ook heb ik me nog gedoucht, wat zeker noodzakelijk was voor een operatie. Er stond speciale zeep in de douche, ik dacht dat dit nodig was voor de operatie, maar uiteindelijk bleek het baby zeep te zijn! Haha, ik rook nog nooit zo zoet ;). Ook heb ik veel gebeld met mijn familie en vriend om maar niet de uren te moeten aftellen.

Om 14u15 kwamen ze me al halen. In volle spanning werd ik naar de operatie afdeling gereden. Daar heb ik nog meer dan een half uur moeten wachten bij het voorbereidende gedeelte. Dat half uur duurde zoooo lang... Om 15u05 werd ik naar het OK gereden. Omg, hoeveel OK’s waren daar? Echt een gigantisch doolhof. Eenmaal aangekomen werd ik op de operatietafel gelegd, mijn armen werden vastgemaakt (dat is toch echt wel beangstigend hoor), nog 101 draadjes werden vastgemaakt en alles werd in gereedheid gebracht. De verpleegkundige belde naar de arts en we mochten beginnen. Geen chirurg of niemand meer gezien dus. De anesthesist stelde zich even voor en spoot slaapmedicatie in mijn infuus. Er werd een zuurstofmasker opgezet en langzaam gleed ik weg. Op naar een sonde die niet meer vervelend doet!

Ik werd half wakker toen ze me op de recovery afzetten. Ik kreeg mijn ogen niet open, maar hoorde wel alles wat ze zeiden. Ik weet nog heel goed dat ze zeiden dat het laparoscopisch niet gelukt was en dat het een laparotomie was geworden. Daar verschoot ik wel wat van... Na een tijdje kreeg ik mijn ogen wel open. Ik kreeg meer en meer pijn. Een verpleegkundige kwam bij mij en ik vroeg voor meer pijnmedicatie. Tot 2 keer toe morfine gekregen. De pijn bleef. Ze moesten bellen naar de anesthesist want die had enkel pijnmedicatie voor na een laparoscopie voorgeschreven, niet voor na een laparotomie. Hoeveel medicatie ik die avond heb gekregen, ik weet het niet meer... Maar op mijn post-operatief blad met medicatie stond een hele hoop. Ze hebben ook iets gegeven dat over een uurtje moest inlopen, ook iets tegen de misselijkheid, dan nog traagwerkende medicatie... Uiteindelijk was ik 1 van de laatste personen op de PAZA-afdeling (de enorm grote recovery afdeling van UZ Leuven). Door al die medicatie werd ik nerveus. Ik voelde me niet op mijn gemak in mijn lichaam. De verpleegkundigen daar waren echt enorm lief! Ze vonden dat ik er niet al te best uit zag, vrij bleek ook, dus hebben ze mijn bloedsuikerspiegel gemeten en dat was gelukkig in orde! Na een tijdje kwam het vervoer me halen. Bleek dat ik van kamer was veranderd, ze hadden zelfs al mijn spullen zelf van kamer veranderd! Dit kwam omdat ze meer mannenkamers nodig hadden en mannen en vrouwen mogen niet bij elkaar liggen. Gelukkig lag ik in de nieuwe kamer ook aan het raam. Qua pijn was het zeker te doen. Het was al 21u in de avond dus de nachtverpleegkundige kwam checken of alles goed ging. Ook gaven ze me een eerste clexane spuit, omdat ik juist een operatie had gehad. Blijkbaar had ik tijdens de operatie een tweede infuus gekregen dus dat hebben ze verwijderd, eentje is meer dan voldoende :). In de nacht werd ik wakker en merkte ik dat mijn verband volledig doorweekt was met bloed. Verpleegkundige gebeld en die heeft het verband vervangen. Verder zag ik elk uur van de nacht...

In de ochtend zaterdag had ik koorts. Dat kan wel na een operatie, maar het was toch om in het oog te houden. De verpleegkundigen spoorden me aan om recht te staan en te bewegen. Ik probeerde dit, maar helaas gebeurde hetzelfde als bij de PEG-j operatie: ik viel weer bijna flauw. Ik werd met mijn benen omhoog gezet in de stoel naast mijn bed. Uiteindelijk hielp een zorgkundige me terug in bed en heeft ze me gewassen in bed, want ik zat vol met ontsmettingsmiddel van de operatie. Als je denkt dat je alles al gehad hebt, oh no ;). Ik voelde me echt afhankelijk en dat was niet fijn. Ik moest alle keren dat ik uit bed wou bellen om me te komen helpen. Ook hebben ze mijn infuus opnieuw verhoogd, om mijn bloeddruk stabiel te houden. De wonde werd verzorgd en dat was allemaal oké. Er werd bloed getrokken en de dokter kwam langs. Ook heb ik een keertje morfine gekregen via een prikje in mijn arm omdat alleen paracetamol via het infuus niet voldoende was. Ze hadden schrik dat ik nog vermagerd was en onder de 50 kg zat en dan mag je maar 500 mg hebben ipv 1g, maar 500 mg is echt niet voldoende nadat ze je buik hebben opengesneden en doorboord met een nieuwe sonde... De rest van de dag heb ik veel met familie gebeld en gechat. Mijn vriend kwam ook nog op bezoek, dat was heel fijn, maar wel heel vermoeiend omdat ik amper geslapen had. Toen hij vertrok een uurtje later, viel ik als een blok in slaap.

Dan was het alweer zondag! Ik had beter geslapen en me ook zelf kunnen wassen aan de lavabo. Mijn infuus bleef toch nog aan voor de zekerheid. Dan was het moment eindelijk daar: ze waren eerst gestart met water via de sonde en dat ging heel goed, dus het was tijd voor sondevoeding! Eindelijk na 2 weken! Ik kreeg nu ook dafalgan via smelttabletten, want ik had eerst dafalgan via pilletjes gekregen, maar dat kon mijn maag echt niet aan. Ik werd daar enorm misselijk van. Dan heb ik nog wat gepraat met de buurvrouw, gebeld met de familie want mijn papa was jarig en ik was er helaas weer niet bij... Ik miste thuis echt verschrikkelijk en hoopte zo dat ik snel naar huis mocht. Mijn middagdutje was ook van de partij ;). Ik weet niet wat dat is, maar als ik in UZ Leuven lig, kan ik echt vanaf 17u-20u volledig slapen! Heel fijn, want sowieso slaap ik in de nacht nooit, maar echt nooit door.

Maandag kreeg ik weer tramadol in smelttabletjes want die dafalgan was toch niet voldoende. De sonde insteek deed op zich geen pijn, maar die snede in mijn buik echt wel. Door mijn vorige operatie voor de eerste buiksonde wist ik wel dat die pijn voorbij ging gaan en dat het even doorbijten was, maar toch bleef het een pittige pijn. Heftiger dan de eerste sondeplaatsing. Ik was al vrij vroeg wakker, maar had gelukkig een comfortabele houding gevonden dus ik vermaakte mij door wat series te kijken op Netflix. Mijn buik zat wel vol met lucht die ze gebruiken om beter te kunnen zien bij een laparascopie. Want zo zijn ze initieel begonnen. Die lucht kan niet echt weg, dus het is gewoon wat afzien :(. De dokter kwam langs en ik mocht helaas vandaag nog niet naar huis, het zou eerder morgen of overmorgen worden. Ik heb toen nog mijn psycholoog gemaild en de dag ging weer voorbij... De sondevoeding ging wel goed, maar we gingen niet te snel opbouwen, want dat zou niet goed zijn. Mijn infuus was al afgesloten, maar ik bleef tot het einde van mijn opname een slotje behouden.

Dinsdag was ik ook weer vroeg wakker. Ik had best wel veel pijn en ook wel misselijk door de dafalgan. Ik had weer koorts dus waren ze toch wat ongerust. Er moest bloed afgenomen worden, heel veel bloed. Maar mijn lichaam besloot om serieus tegen te werken. 3 mensen zijn het moeten komen proberen. Ik ben echt 6-8 keer gepikt moeten worden. Ik moest mijn handen gaan opwarmen onder de kraan, ze probeerde via mijn slotje, alle mogelijke houdingen. Ik werd het om den duur wel moe, want dat is echt niet leuk dat ze constant prikken en wroeten. Uiteindelijk hadden we een ader, maar er kwam amper bloed uit. We konden slechts de helft van de buisjes vullen, maar we moesten het hier maar mee doen. Waarschijnlijk was het te wijten aan dat mijn lichaam nog niet volledig gehydrateerd was omdat mijn infuus afgesloten was en de sondevoeding nog niet op volle debiet was. Mijn temperatuur werd nog eens gemeten en die ging maar niet omlaag. Toen kwam mijn prof langs! Ik had hem de dag ervoor gemaild om even te praten over de peg sonde die er nog zat en hij was dan spontaan gekomen om even te praten, super fijn! Hij had overlegd met een andere prof en ze waren allebei akkoord om de peg sonde te laten zitten, maar een button te plaatsen binnen 2 weken. Dit moest voor de laatste keer via endoscopie gebeuren, want de sonde zat nog vast langs de binnenkant van mijn maag met een plaatje. Als er ooit iets zou gebeuren met de jejunostomie (en geloof mij, dat weet je echt nooit met mijn lichaam), zouden ze opnieuw proberen een verlenging aan de peg sonde te doen, maar hopelijk moet dat niet. Het zou enorm zonde zijn als de stoma (het gat in mijn buik) al dicht gegroeid zou zijn, dus willen we dat gat openhouden voor de toekomst. We hebben daarna nog wat over deze opname gepraat, ook over het COVID vaccin. Als laatste zei hij ook nog dat hij het echt chapeau vond hoelang ik het had uitgehouden met de neussonde. Die bevestiging vond ik heel fijn, want inderdaad, een jaar met een buis in uw neus is zeer lang.

Na een dagje wachten kwam de assistent langs. Ik mocht naar huis!! Eerst moest wel nog de chirurg langskomen, om nog wat vragen te beantwoorden. Mijn ontslagbrief en medicatie werd gebracht, maar ik zag ondertussen nog geen chirurg. De assistent ging er nog wat achter zitten. Uiteindelijk kwam mijn mama al om me te komen halen. Dan kwam de chirurg (ook een assistent) om 19u in de avond langs. Ze was er precies echt niet mee gediend dat ze nog moest langskomen bij mij. Ze deed énorm onvriendelijk. Ik was echt zot verbaasd van het hele gebeuren. Uiteindelijk kon ze me ook met niets van mijn vragen helpen. Mijn mama kon er ook echt niet van over. Dan kwam de assistent van gastro entero nog een keertje langs, precies om zich wat te excuseren voor het gedrag. Onbegrijpelijk...

Maar dan mocht ik naar huis! Eindelijk weg na 2 weken in UZ Leuven verblijven. Ik was zo blij. Moe ook, dus ik viel thuis bijna direct in slaap.

Bedankt voor het lezen!

Veel liefs,

Hannelore