Waarom het zo lang geleden is dat ik iets schreef: PTSS & andere dingen

 Lieve allemaal,

Ik wou nog eens iets van mij laten horen, aangezien het echt al een tijdje geleden is alweer.

Daar is namelijk een zeer goede reden voor.

Een van deze dagen zullen jullie hier een grote, lange, maar vooral loodzware post zien passeren. 

Eentje die echt moet geschreven worden, waar ik al lang op zit te broeden en maar niet afgeraakt.

Eentje die ik moet schrijven van mijn psycholoog, van mijn vriend, van mijn ouders, maar vooral van mezelf.

Een trauma dat moet verteld worden, maar vooral van me afgeschreven worden. Voor de eerste keer zo volledig mogelijk, geen samenvatting of korte schets van de situatie, maar echt alles.

Voor ik (hopelijk) start met EMDR therapie in september.

De ziekenhuisopnames van vorige zomer hebben er namelijk voor gezorgd dat ik PTSS heb gekregen. Alsof die zomer nog niet genoeg miserie met zich meebracht…

Post-traumatische stress stoornis.

Het klinkt zo surreëel, maar tegelijk ook wel bevestigend.

Ik voelde me namelijk een tijdje zo stom dat ik er nog steeds niet over was.

Maar al mijn lasten en moeilijkheden matchen er exact mee.

Het belangrijkste is dat ik er eindelijk ga aan werken.

EMDR staat voor ‘Eye Movement Desensitization and Reprocessing’.

Ik ken al mensen die er goed mee geholpen zijn.

Zelf heb ik het ook geprobeerd 2 jaar geleden, maar de manier van EMDR geven bij deze psycholoog lag me niet zo goed. Nu is het iemand anders die ook nauwer in contact staat met mijn huidige psycholoog.

Ik ben zeer benieuwd en hoopvol.

Maar de blogpost schrijven is de allereerste stap. Dit ga ik in een veilige omgeving doen, niet alleen en met alle tijd van de wereld.

Maar ze komt eraan.

Ik zou ook willen vragen om tot dan te respecteren dat ik er nog niet over kan praten. Momenteel sluit ik me zoveel als mogelijk af van de emoties van dat verhaal. Ik word soms wel eens getriggerd, de laatste tijd meer dan ik zou willen, maar dan wil ik alleen maar terecht kunnen bij de personen die alles weten en waar ik mij veilig voel.

Toch wil ik jullie bedanken voor de liefde en de steun, zowel aan mij als aan mijn gezin en mensen dicht om mij heen. Er zitten heel wat pareltjes van mensen onder jullie en daar ben ik dankbaar voor.

Kort gezegd gaat het momenteel wel goed met mij. Ik geniet van de goede dagen en dingen die ik momenteel allemaal doe, waardoor ik meer kracht en ruimte heb om de slechte momenten of dagen te accepteren. Momenteel werkt dit goed, maar het heeft zeker niet altijd goed gewerkt.

De vorige maanden heb ik vrij diep gezeten en het moeilijk gehad, maar dat is ook een onderdeel van de PTSS. Ik heb me er zelf goed uitgetrokken en ik ben best wel trots op mezelf eigenlijk.

Ik kom er wel.

Met tijd en sondevoeding (want ja, dat is er ook nog steeds).

Maar vooral met veel liefde en rust.

Veel liefs,

Hannelore

P.S.: Ik kom nog terug, want ik heb nog veel te vertellen.