Opname UZ Leuven januari 2021 met operatie deel 2

 Lieve allemaal,

Hier het vervolg van mijn opname in januari 2021. Mocht je het vorige deel niet gelezen hebben, scrol dan even terug ;).

De eerste nacht in het ziekenhuis slaap ik altijd slecht. Dat is echt elke keer zo. Niet dat ik de andere nachten dan wel zo goed slaap, sowieso is thuis altijd beter. Ik had toch wat uurtjes na elkaar geslapen, maar veel wakker geweest door pijn en onwennigheid.

De volgende dag was vrijdag. Gelukkig was het nog geen weekend, dus dokters konden gewoon nog langskomen en plannen konden gemaakt worden.

Ik kreeg infuus met glucose. 2 zakken van een liter per dag. Ook kreeg ik around the clock pijnstillers via het infuus. Dat hielp wel voor de pijn aan mijn sonde, niet voor de gewone pijn. Sondevoeding kreeg ik niet, want de sonde lag toch verkeerd. Het werd dus overleven op dit.

Er kwam een assistent van chirurgie langs. Hij vroeg of ik Engels sprak. Eindelijk kwam mijn kennis van medische Engelse termen van pas! Ik kon me nog goed verstaanbaar maken en gebruikte termen als ‘feeding tube’ en ‘laprascopically’ alsof het niets was ;). Hij zei dat hij ging voorleggen aan zijn supervisor of een jejunostomie kon geplaatst worden. Hij dacht dat dit wel nodig ging zijn. Hij legde ook de risico’s en dergelijke uit. Er was een kans dat ze het niet gingen doen als de chirurgen schrik zouden hebben dat ik het herstel niet zou aankunnen wegens te zwak en mager zijn. Ik zei dat dit zeker ging gebeuren als de operatie nog lang op zich zou laten wachten. Hij ging dit ook zo zeggen tegen de chirurg. Na het weekend zouden we meer weten.

Ook de assistent van gastro entero en een prof die ik al kende van vroeger kwamen langs. Zij hadden niet veel inbreng deze opname, aangezien het gewoon afwachten was voor de jejunostomie plaatsing. Wel gingen ze eerst de antibiotica voor mijn ontsteking aan de peg insteek via het infuus verder geven, maar later kwamen ze terug om te zeggen dat ze de antibiotica vroegtijdig gingen stoppen omdat ze niets meer vonden in de wondcultuur. Dat was wel te verwachten aangezien ik al redelijk wat antibiotica had gehad de afgelopen week. Maar mijn prof had overlegd met hen en ze wilden het risico niet lopen dat ik opnieuw een Clostridium difficile infectie ging hebben. Een wijze beslissing, al vond ik het wel eng om zomaar antibiotica te stoppen. Verder werd ik door de assistent op maagsparend dieet gezet, een beslissing waar ik in het begin wel redelijk blij mee was, maar vandaag de dag nog steeds spijt van heb dat ik dat heb laten gebeuren, want ik zit nog steeds met de gevolgen van toen... 2 weken heb ik elke maaltijd alleen maar magere yoghurt en dunne soep gehad. Mijn maag was al weinig gewoon, maar dit heeft het helemaal ontregeld en om zeep geholpen.

Oh ja, een leuk intermezzo! Ze waren op de spoed vergeten een COVID test af te nemen. Pas de volgende dag beseften ze dat! Ik werd even in quarantaine gezet en een test werd afgenomen, om dan zelf een paar uur later te ontdekken via mijn psycholoog die mijn dossier in het oog hield dat ik negatief was, want ze vonden dat precies niet nodig om me dat te komen zeggen... ;)

Ik heb die dag ook gevideobeld met mijn psycholoog. Dat was wel fijn, even alles kunnen vertellen!

De volgende dag was het weekend, wat echt eindelijk rust betekent in UZ Leuven. Er kwam wel nog een dokter van wacht zaterdag, maar dat was heel kort en niets speciaals. Zondag kwam er geen dokter, dat was echt zo zalig! Voor de rest is er niet veel gebeurd in het weekend. Zondag heb ik wel gedoucht. Altijd een hele onderneming met een infuus in je arm en een sonde in je buik! De douche is ook niet in de kamer in Leuven, want gastro entero zit nog in het oude gebouw. Het deed zeker wel deugd. Ook kwam mijn vriend langs, hij was mijn bezoekcontactje tijdens mijn opname en mocht dus 2 keer in de week langskomen. Heel fijn! Het mocht wel maar een uurtje zijn, wat echt belachelijk kort is, maar zolang de verpleegkundigen niets doorhebben en de kamergenoot geen bezoek kreeg vlak na mij, konden we het wel wat langer trekken ;).

Dan begon de nieuwe week weer. Maandag kwam een nieuwe assistent van chirurgie langs om te zeggen dat de chirurgen akkoord waren om een jejunostomie te plaatsen. De effectieve datum van plaatsing moest nog besproken worden. Het kon snel gaan, maar het kon ook wel even duren. Zelf hoopte ik uiteraard dat het snel ging gebeuren, want ik zat er niet op te wachten om weer zo lang zonder sondevoeding te zitten en ook wou ik niet nog dagen/weken in het ziekenhuis liggen. 

Het ging geen ballonsonde worden. Dat vond ik heel erg jammer, aangezien een ballonsonde toch iets veiliger is. Het ging er eentje worden die met draadjes vastgenaaid ging zijn. Ook een button (zoals ze beloofd hadden voor mijn PEG-j) was ook geen optie. Dat kwam allemaal toch wel even binnen, maar in mijn hoofd wou ik gewoon zo snel mogelijk een sonde hebben zodat ik weer vooruit kon.

Dan kwam de assistent van gastro samen met de prof nog even langs. Ze hadden ook nog geen operatiedatum gekregen dus veel konden zij ook niet betekenen voor mij. De wondwisser was wel negatief, dus er moesten verder geen stappen meer ondernomen worden qua infectie. Waarschijnlijk had ik nog zoveel pijn aan mijn peg-j sonde omdat die verkeerd lag. Ik stelde dan voor om de jejunale extensie uit mijn sonde te halen, want ik merkte dat dat nog voor verdere misselijkheid zorgde. Dat vonden ze een goed idee dus hadden ze endoscopie gebeld en ik mocht direct langskomen.

Ik werd met mijn bed naar endoscopie gebracht. Het zou een simpele kleine ingreep worden, waarbij ze mijn sonde openmaken en de extensie eruit trekken. Heel leuk vervoer gehad, het was een van de mensen van vervoer die ik al enorm veel keren had gehad en met wie ik echt goed overeenkwam! Hij vroeg ook of ik niet later kwam werken in UZ Leuven, aangezien ik hier toch al zoveel keer kwam! Haha, neen dankuwel ;). Ik werd in de gang van endoscopie gezet en een van mijn lievelingsverpleegkundigen kwam me halen. Echt zalig! Ze was heel bezorgd over het aantal keer dat ik daar al was geweest (zeker de afgelopen maand!). Ook waren we wat aan het lachen dat ik vorige week nog in burgerkleding in de wachtzaal van endoscopie zat voor mijn afspraak bij de prof en nu in patiëntenkleding in een ziekenhuisbedje lag. Waarschijnlijk gaan jullie mij nu heel raar bekijken, maar ik genoot zo van het lachen en mezelf amuseren daar. Ik was zo gestrest die dag door het afwachten van de operatiedatum. Zo blij dat ik dat allemaal even achter mij kon laten en gewoon even lachen. Ook de andere verpleegkundigen waren heel lief. De verpleegkundige, die uiteindelijk de sonde eruit heeft gedaan, begreep wel niet hoe het kwam dat de sonde opnieuw gedisloceerd was, aangezien hij bij mijn laatste plaatsing was en dat alles heel goed ging. Tja, dat vroeg ik mij ook af. Het uittrekken van de sonde was niet heel aangenaam, maar wel snel voorbij gelukkig! Tevreden werd ik teruggereden naar mijn kamer.

Eenmaal op mijn kamer kwam een van de verpleegkundigen langs om mijn sonde insteek aan te stippen met zilvernitraat. Ik had daar al veel over gehoord, maar nog niet gehad. Het brandde wel een beetje, maar viel echt nog mee. Om even te schetsen wat het is: ze branden het granulatieweefsel weg met een soort van stokje met zilvernitraat aan. Dat zou helpen. Het lijkt echt op een grote lucifer!

Dinsdag kwam de assistent van gastro langs. Die had een datum voor de operatie voor mij: vrijdag 22/1, de vrijdag die eraan kwam dus. Tot dan moest ik nog in het ziekenhuis blijven voor vocht via het infuus en observatie. Ook moesten er nog wat pre-operatieve onderzoeken gebeuren. Die dag heb ik geen prof meer gezien, ook niemand van chirurgie. Om 17u kwam mijn vriend op bezoek, welkome afleiding met een operatie in zicht...

Woensdag gebeurde er niet veel speciaals. Ik werd opnieuw getest voor COVID omdat ik al zo goed als een week in opname was. Die test was uiteraard negatief. Ik heb ook gebeld met school om het verdere verloop van mijn examens en stage te bespreken. De school was zoals altijd kei begripvol en probeerde er alles aan te doen opdat ik mijn opleiding op mijn maat kon volgen. Echt geweldig! Ik was direct een pak geruster. Dan hebben ze mijn sonde insteek opnieuw aangestipt met zilvernitraat.

Donderdag heb ik in de ochtend gebeld met mijn psycholoog. Het was een videoconsultatie dus dat was gemakkelijk. Ik kon even mijn hart luchten over de plotse opname en het vele gedoe en de aankomende operatie. Dat deed zeker deugd. De anesthesist kwam even langs om mijn dossier en medicatie te bespreken. Ook moest er nog een EKG gebeuren, daarvoor werd ik naar functiemetingen van cardiologie gereden met de rolstoel. Ik had echt het gevoel dat ik nu bijna overal in Leuven was geweest! Vriendelijke verpleegkundigen daar, maar toch blij wanneer ik terug op mijn kamer was.

Dan kreeg ik van de verpleegkundigen op de afdeling mijn operatie uur: 15u15.

Met een bang hartje ging ik slapen, niet goed wetende wat ik moest verwachten. Hopelijk betere levenskwaliteit en terug stabiele voeding. De rest zal wel vanzelf komen...

Lees de volgende blogpost voor het vervolg van mijn opname: de operatie en post-op!

Veel liefs,

Hannelore