Opname UZ Leuven januari 2021 met operatie + week met consultaties (deel 1)

 Hey iedereen,

Weeral een hele hoop gebeurd! Ik merk dat ik dat elke keer zeg, maar het is gewoon zo haha!

Mijn leven is nooit saai, laten we het zo zeggen ;).

De week voor mijn lange opname was een vrij drukke week. Ik had sowieso al blok en had examen op woensdag 13/1 dus was volop aan het proberen studeren.

Dinsdag zijn we naar de prof in UZ Brussel geweest. Daar is niet veel nieuws uitgekomen. Hij wou eerst het epidurale blok van de pijnprof in Leuven een kans geven alvorens met medicatie te starten. Ook wou hij sowieso wachten tot mijn examens voorbij waren. Goede plannen voor mij. Hij vroeg of ik wou meedoen aan een studie en ik stemde toe. Een vragenlijst en bloedonderzoek was genoeg. Terugkoppeling zou ik wel niet krijgen. Ach ja, de wetenschap heeft al veel betekend voor mij, tijd om iets terug te doen :) .

Woensdag had ik eindelijk de afspraak bij de immunoloog in UZ Leuven. Hier was ik al sinds september op aan het wachten.

Uiteindelijk was het super teleurstellend, maar echt...

Eerst bijna een uur mijn ganse verhaal overlopen met de assistente. Dan kwam de prof erbij om te zeggen dat ze het weeral niet goed weten. Ik zou wel meedoen aan een studie voor primaire immuun deficiënties, maar dat kon maanden duren. Het kon ook dat mijn thermoregulatiecentrum om zeep was sinds de bacteriële infectie met Clostridium. Dat leek me wel plausibel, maar een echte reden waarom ik dan een dubbele langdurige infectie, die normaal alleen antibiotica gebruikers of oude mensen hebben, heb doorgemaakt, is er dan niet.

Ik was er weeral echt van gedaan. Normaal wapen ik mezelf wel door niet teveel hoop te vestigen, maar dat was deze keer mislukt. Ik dacht echt dat we een stapje dichter zouden zijn bij het echte probleem.

Er gingen nog heel wat bloedonderzoeken volgen, waaronder eentje thuis op het moment dat ik koorts heb. Dat is voor later.

Vrijdag opnieuw lidocaïne infuus en een telefoongesprek met de diëtiste van Leuven. Dat was heel aangenaam, want zij is echt gespecialiseerd in voeding bij gastrische problemen. Wat tips meegekregen om de kleine beetjes die ik nog eet beter te maken.

Vrijdag had ik ook pijn aan de insteek van de sonde. Het werd zo erg dat ik naar de Huisartsenwachtpost ben moeten gaan op zaterdagavond. Gelukkig was de huisarts kei begripvol en heeft goed gekeken. Antibiotica zalf en antibiotica pilletjes zouden moeten helpen. Direct mee gestart ook.

Dan vooral gestudeerd voor mijn examen ‘gezonde neonaat theorie’.

Woensdag was het examen en dat is heel goed gegaan! Ik heb momenteel mijn punten en heb 83%!

Diezelfde dag had ik nog een afspraak bij mijn prof in UZ Leuven.

De consultatie ging door op endoscopie en een van mijn favoriete verpleegkundigen daar zwaaide enthousiast :). Een kort gesprekje met de verpleegkundige volgde. Dan kwam mijn prof me halen voor de consultatie. We hebben een uur en half binnengezeten en ook nog stukje op de gang zitten verder praten. Hij was blij dat ik zo goed zat bij de nieuwe prof in Brussel. Hij had zelf er nooit aan gedacht om die medicatie te proberen, maar was zeer blij dat hij daarmee afkwam. Hij wou me nog zeker blijven opvolgen, aangezien mijn sonde ook in Leuven door hem geplaatst was. Ook hebben we al gesproken over een chirurgische sonde omdat dat voor mij toch een zekerder gevoel gaf. Ik wou echt niet om de haverklap in het ziekenhuis liggen voor een herplaatsing... (oh boy, ik wist nog niets!). Hij kon me daar zeker in volgen gelukkig! Hij gaf me een afspraak bij de chirurg tijdens mijn lesvrije week. Ook zei ik dat ik nog steeds vrij veel moeite had met de sondevoeding verdragen.

Ook heeft hij even naar mijn sonde insteek gekeken, omdat ik het gevoel had dat de antibiotica niet veel deed. Volgens hem was het nog steeds goed ontstoken en zou er eigenlijk een wondwisser moeten gebeurd zijn. In het vervolg moest ik dus eerst naar UZ Leuven komen bij dit soort problemen. Hij schreef nog andere antibiotica voor.

Die avond ging ik rechtstreeks door naar de pijnrevalidatie. Tijdens het oefenen werd de pijn aan mijn insteek erger en erger. Eenmaal thuis werd het echt niet beter. Ik kon me amper draaien in mijn bed en moest er van wenen.

De volgende dag werd de pijn echt niet beter en was ik ook heel erg misselijk. We belde naar mijn prof en die raadde aan om naar de spoed te komen.

En zo gingen we opnieuw naar UZ Leuven, de spoedafdeling deze keer.

Om 13u arriveerde ik in Leuven. Mijn prof had al alles doorgegeven van bruikbare informatie. Ze vroegen of ik kon zitten in de wachtzaal. Ik heb toen de beste beslissing gemaakt (zeker gezien de tijd dat ik daar uiteindelijk heb moeten wachten) om te zeggen dat ik dat niet kon en liever op een bedje lag. Ik was kei moe, want ik had amper geslapen door de pijn plus had ik nog steeds pijn.

Er was veel volk op de spoed. De wachtzaal zat goed vol. Ik lag in de gang naast een wachtzaal in een bedje, voor mij nog een vrouw.

Ik probeerde de batterij van mijn gsm te sparen, maar dat was niet simpel, aangezien er niets anders te doen was. Ik deed af en toe mijn ogen dicht, maar er is veel passage op een spoedafdeling. Super lieve zorgkundige gehad. Ze kwam een dekentje en kussen brengen, reed me naar het toilet, kwam af en toe eens checken.

Uiteindelijk werd ik opgehaald voor rx en echo. Eenmaal aangekomen was het blijkbaar al geannuleerd en zou ik een CT-scan nodig hebben.

Pff, nog maar eens 1... Ik zat er wat met in dat ik in mijn vrij korte leven al zoveel straling had gehad, zeker zwaardere straling dan.

Nog een uur in dat bedje gelegen, toen kwamen de verpleegkundigen me halen om bij de assistent van spoed te gaan.

Die verontschuldigde zich direct voor het lange wachten.

Het plan was om een wondwisser te nemen om te zien welke bacteriën zorgde voor de infectie. Bloed zouden ze ook nemen om te kijken of er toch iets te zien zou zijn, al verwachten ze dat niet aangezien mijn bloed bijna nooit reageert op mijn lichamelijke problemen. Ook zou er toch een echo gebeuren en rx foto.

De echo zou zijn om een abces uit te sluiten, de rx om de positie van de sonde te controleren, want ze vermoedde toch dat die weer verkeerd lag.

Ik vroeg wat het plan daarna was. Direct begon ze over opname, want mijn prof had dat zo doorgegeven.

Ook al had ik mijn spullen gepakt voor een mogelijke opname, toch had ik dit echt oprecht niet zien aankomen...

De onderzoeken verliepen vlotjes. Van de echo had ik al onmiddellijk resultaat en alles zag er geruststellend uit.

Het resultaat van de rx kwam de dokter even later meedelen.

Tromgeroffel!!! Rarara wat zou het zijn?

Oh jawel, de sonde lag OPNIEUW in mijn maag...

En het strafste is... volgens de assistent haar blik op de vorige foto zal de laatste plaatsing toch niet goed geweest zijn en zal de sonde altijd niet goed gezeten hebben...

Voila, verklaring voor die 2 weken dat ik de sondevoeding amper verdroeg...

Man, ik was zo kwaad op de assistent van vorige opname die me verzekerde dat de sonde goed lag. Zoals altijd ken ik weer mijn lichaam het beste.

Het plan was dus om opgenomen te worden, maar waarschijnlijk niet op mijn normale afdeling. Ik zou op de afdeling voor abdominale chirurgie gelegd worden. Ter voorbereiding van de chirurgische sonde die er dus zat aan te komen...

Dat vond ik een beetje jammer, aangezien mijn afdeling zo vertrouwd aanvoelde.

Wel was ik blij dat er eindelijk iets ging gebeuren, want dit was niet meer leefbaar.

Er werd een zak met infuusvocht met glucose in vastgekoppeld aan mijn slotje.

Mijn slotje was goed geplaatst , in mijn linkeronderarm. Eindelijk een keertje niet in mijn elleboog, nu was ik wel heel blij want dit slotje ging nog lang moeten dienen...

Nog wat uren later werd ik naar mijn kamer gebracht. Mijn gsm ging het bijna opgeven. Nog snel mijn papa het kamernummer en verdiep gestuurd, zodat die mijn spullen kon komen brengen.

Dat werd niet in dank afgenomen door de verpleegkundigen. Bezoek was enkel op afspraak, maar kom zeg, dit was enkel spullen komen brengen, want die heen en weer dienst was ook niet om over naar huis te schrijven.

Na een extreem kort bezoekje (hij kon niet eens helpen om mijn spullen te installeren) was mijn papa na 7 uur wachten in de auto naar huis. Zonder mij.

Gelukkig lag ik aan het raam, dat was toch een klein lichtpuntje.

Niet wetende wat er komen zou, ging ik mijn langste opname in UZ Leuven tegemoet. Het zou er eentje worden om niet te vergeten.

Vervolg in de volgende post!

Liefs,

Hannelore